Er is ook een leven na CVA

Jan Becker (72), is een bekend gezicht in Nijverdal. Na ruim 40 jaar als tandarts gewerkt te hebben, genoot hij volop van zijn pensioen. Op 8 maart 2017 veranderde zijn leven enorm: hij werd getroffen door een beroerte (CVA). In Nederland worden jaarlijks 43.000 mensen getroffen door een ongeluk in de bloedvaten van de hersenen. Jan kreeg een zeer ongunstige prognose, maar door zijn sterke wil en doorzettingsvermogen, maakte hij grote stappen. Dat je wat krijgt in het leven is één, hoe je ermee omgaat, kan wel degelijk een verschil maken.

Een beroerte veroorzaakte een verlamming aan de rechterzijde van zijn lichaam en ook zijn slik- en blaasfunctie werden getroffen. Alles wat hij altijd kon, raakte hij in één klap kwijt.
“Ik was totaal uitgeschakeld. In slechts 5 minuten tijd kon ik niets meer. Ik lag op bed en kon me niet meer omdraaien, ik kon enkel nog naar het plafond staren.”
Na 13 dagen in het ziekenhuis, werd hij opgenomen en behandeld in Revalidatiecentrum het Roessingh.

“Ik zette mijn eerste 4 stappen en ik was zó gelukkig! Ik ben zelden zo gelukkig geweest!”

Na 8 weken bij het Roessingh, kreeg Jan de prognose. De letterlijke woorden van zijn behandelend arts waren: ‘Meneer Becker, u komt nooit meer van bed’.
“En ik had zo’n ontzettende hekel aan op bed liggen of in de rolstoel zitten,” zegt Jan.
Slechts twee weken na de uitspraak van de arts zette hij zonder enige hulp zijn eerste stappen met behulp van een 4-poot.
“Ik was zó gelukkig, ik ben zelden zo gelukkig geweest. Ik kon 10 stappen zetten! Ik werd ontzettend emotioneel. Dat er op dat moment veel andere mensen in de oefenzaal waren, interesseerde mij niets. Vanaf dat moment geloofde ook mijn fysio dat ik ooit weer zou gaan lopen. En zelf dacht ik: als ik 10 stappen kan lopen, kunnen het er ook 20 zijn!”

Tijdens de revalidatie ontmoette de heer Becker een jong iemand, een oud marathonloper, getroffen door een infarct aan zijn hersenstam. Deze jongen, die na 10 maanden oefenen weer een rondje in de zaal kon lopen, inspireerde hem.
“Toen ik dat zag, realiseerde ik mij hoeveel geluk ik heb gehad, ik heb namelijk al een heel goed leven achter de rug.”

In totaal drie maanden verbleef de heer Becker intern bij het Roessingh, waar hij opnieuw leerde lopen en praten. Daarna volgde een traject vanuit huis. Vier dagen per week op- en neer naar Enschede en begeleiding van geriatriefysiotherapeut Henri Enserink, van ZorgSaam Nijverdal.
“Henri heeft mij echt een heel stuk verder geholpen. Twee keer per week train ik bij hem in de oefenzaal, waar ik loop-, fiets- en krachtoefeningen doe. De 30 kg waarmee ik begon, is uiteindelijk 170 kg geworden. Ik heb dit puur bereikt door eindeloos te trainen.”

“Ik heb leren omgaan met de handicap, hoe moeilijk dat ook is.”

Voordat de heer Becker ziek werd, fietste hij zo’n 4 tot 5 keer per week. Drie jaar na zijn infarct is het hem gelukt om weer te fietsen. Afgelopen zomer haalde hij een persoonlijk record: hij fietste 58 km op 1 dag. Helemaal zelfstandig lopen zit er niet meer in voor de heer Becker.
“Ik loop met een stok, maar dat vind ik niet erg. Ik heb leren omgaan met de handicap, hoe moeilijk dat ook is. We hebben een traplift in huis en een aantal aanpassingen gedaan. Verder moet ik wel voorzichtig zijn met wat ik eet. Eten en drinken moet altijd in kleine hoeveelheden.”

Naast de hulp van Henri heeft de heer Becker veel steun gehad aan zijn maatje Thale Roossien van Stichting Evenmens. Voordat corona ons land bereikte, gingen zij samen veel de weg op, eerst wandelen en daarna ook fietsen. Hij verwondert zich erover hoe goed zij bij elkaar passen.
“Als we samen zijn, valt er nooit een stilte en dat met twee mensen met een totaal andere achtergrond. We bellen elkaar nog elke 14 dagen.”

“Volhouden en de focus op vooruitgang.”

Jan is dankbaar voor de steun van zijn vrouw, met wie hij maar liefst 48 jaar getrouwd is.
“Mijn vrouw heeft als mantelzorger zoveel voor mij gedaan, ik wil niet nog meer beroep op haar doen. ’s Ochtends begint het al met mijn schoenen, want zonder mijn schoenen met beugelconstructie kan ik niets. Ik heb vanochtend voor het eerst zelf mijn winterjas dicht gekregen, daar ben ik zeker 5 minuten mee bezig geweest. Als me zoiets lukt, dan denk ik: zo dat kan ik weer afstrepen. Ik zie het als een prestatie en ik denk ook dat je dat zo moet zien, anders word je depressief. Hoe ik dat doe? Volhouden en de focus op vooruitgang.”

Op de vraag hoe hij in het leven staat reageert hij vastbesloten:
“Ik ben niet ongelukkig, terwijl ik dat vroeger wel dacht. Je hebt er geen idee van als je nooit zoiets hebt meegemaakt. Ik heb veel op het Roessingh geleerd, de enige plek om na een beroerte weer een goede start te maken. Het is onvoorstelbaar, hoe iedereen bereid is om je te helpen. Als ik bij ZorgSaam kom en ik mijn tas bij me heb, nemen ze hem van mij over zodat ik goed met mijn kruk kan lopen.”

Het advies van Jan aan anderen die iets soortgelijks overkomen is:

“Je moet nooit opgeven en juist genieten als je iets voor elkaar hebt gekregen wat voorheen niet lukte, zoals het sluiten van je rits. Als je dat soort dingen blijft zien, dan ga je vooruit.”

Dit interview is gehouden voor ‘Maand van de ouderen’ en geschreven door Amber Berkhof van Amber Schrijft. De hele maand november staat in het teken van ZorgSaam oud worden, waarbij we iedere maandagavond een portret van een vitale oudere in beeld brengen.

Je bent iedere dag afhankelijk van het functioneren van je lichaam. Door ouderdom of ziekte is een goed functionerend lichaam soms niet meer vanzelfsprekend. Lopen, traplopen, fietsen, wassen, aankleden of huishoudelijke activiteiten worden dan moeilijker en de kans op vallen neemt toe. Een geriatriefysiotherapeut kan hierbij een goede ondersteuning zijn. Klik hier voor meer informatie.