Nieuws 30 november 2024
30 jaar in het vak! Tijd voor een (alarmerende) terugblik
9 december 1994. Een dag die me altijd bijblijft. Na flink wat zweet, slapeloze nachten (niet alleen voor mijzelf…) en doorzetten mocht ik eindelijk mijn diploma fysiotherapie ondertekenen. Een mijlpaal, vol trots. En vandaag, bijna 30 jaar later, is het een moment om stil te staan, terug te kijken en kritisch te reflecteren. Niet omdat ik van het terugblikken ben, ik kijk liever vooruit, maar omdat het verleden ons leert. Van wat fout ging, maar ook van wat wél goed werkte. En eerlijk? Het is een verhaal van veranderingen. Mooie, maar soms ook zorgwekkende.
Een reis van 30 jaar
Laten we beginnen met wat luchtigs. Want tja, er is veel veranderd in 30 jaar, ook op persoonlijk vlak. Van studentenkamer naar een eigen huis, van samenwonend naar een gezin met twee kinderen. Al blijf ik steevast 39, alleen dit jaar voor de 16e keer… Sommige dingen veranderen gelukkig niet want in al die jaren ben ik omringd gebleven door een fijne kring van mensen van familie, (sport-)vrienden, buren, patiënten en collega’s. Velen waar ik mee lach en dingen deel, sommigen die ik helaas heb moeten loslaten maar wiens herinneringen nog altijd dichtbij zijn.
Mijn eerste werkzaamheden als fysiotherapeut begonnen direct na mijn slagen bij verpleeghuizen in Nijmegen en daarna de Hartkamp in Raalte. Al snel daarna in 1995 ging ik aan de slag bij Leo en Hermien Steur, toen nog aan de Mensinkweg in Nijverdal. En eigenlijk heb ik, met uitzondering van een kleine uitstap, deze praktijk nooit meer verlaten.
In 1999 kreeg ik de unieke kans om fysiotherapeut te worden bij de schaatsploegen van de KNSB en DSB. Vier intense en leerzame jaren volgden, waarin ik topsporters begeleidde, de wereld over reisde en de Olympische Winterspelen van Salt Lake City in 2002 van binnenuit mee mocht maken. Topsport leerde me niet alleen hoe belangrijk de fysieke kant is, maar ook hoe cruciaal het samenspel tussen lichaam en geest is.
Een ander heel belangrijk moment was in 2013, toen ik samen met Rob ZorgSaam overnam van Leo en Hermien. Het ondernemerschap bracht nieuwe uitdagingen, maar ook veel voldoening. Hier leerde ik dat een sterke visie en goede samenwerking de sleutel zijn tot waar we nu als prachtige praktijk staan met fijne en goede collega’s.
In 2021 zette ik een nieuwe en voor mij logische stap: ik werd Leefstijlcoach. Het was een welkome uitbreiding van mijn werk als fysiotherapeut, omdat ik geloof dat gezondheid een totaalplaatje is. Beweging, voeding, slaap en stress zijn allemaal met elkaar verbonden, en juist die combinatie maakt het verschil in een goede of mindere kwaliteit van ieders leven.
Als ik terugkijk op mijn vakgebied is er ook veel veranderd. Toen ik begon, was fysiotherapie simpeler, maar effectief op zijn manier. We hadden massage, de “doppen”, warme pakkingen en oefeningen op papier. De behandeltrajecten van patiënten werden nog met de pen op een gele kaart geschreven. Het was een vak dat draaide om handen en menselijkheid. En toch, in de loop der jaren, is er een indrukwekkende evolutie geweest. Denk aan shockwave, uitgebreide oefenprogramma’s in de oefenzaal, echografie, oefeningen die je nu direct in je mailbox ontvangt en statussen die je in de computer dient bij te houden. De vooruitgang dankzij wetenschappelijke kennis heeft ons vak echt een nieuw gezicht gegeven met specialisaties voor verschillende doelgroepen. En ik? Ik geniet er nog steeds van om te leren, mee te gaan met die veranderingen en mijn patiënten te behandelen op een manier die ik in 1994 niet had kunnen voorstellen.
De constante: de mens
Wat gelukkig niet is veranderd, is de menselijke verbinding. Ik ben een mensen-mens. Of ik nu een lach deel met een patiënt of een traan, het zijn die momenten die mijn werk betekenisvol maken. Soms zijn de verhalen zwaar, soms hilarisch. Maar wat er ook gebeurt, ik voel me bevoorrecht om een stukje met mijn patiënten mee te lopen op hun pad. Maar… en hier komt het ‘alarmerende’ deel van mijn terugblik, er is iets wat me de afgelopen jaren écht zorgen baart.
De grote verandering: fitheid en leefstijl
30 jaar geleden kwamen patiënten vaak met overbelasting klachten, sportblessures, of chronische aandoeningen. Maar over het algemeen waren mensen fitter, actiever en gezonder. Tegenwoordig zie ik een heel ander beeld. Fitheid heeft plaatsgemaakt voor inactiviteit. Ziekten die ooit uitzonderingen waren, lijken steeds meer de norm. Overgewicht, slaaptekort, stress, slechte voedingsgewoonten, het zijn problemen die ik steeds vaker zie.
En begrijp me niet verkeerd, dit is geen aanklacht tegen mijn patiënten. Het is een reflectie van hoe onze samenleving is veranderd. Drukte, technologie, een constante informatiestroom, een steeds groter wordend aanbod van ongezonde voeding en minder beweging hebben een prijs. Als fysiotherapeut sta ik dicht bij mensen, letterlijk en figuurlijk. Ik hoor verhalen, zie de effecten van deze veranderingen en voel een verantwoordelijkheid. Mijn mening is dat elke zorgverlener een signalerende taak heeft op het gebied van gezondheid en daarom vind ik ook dat ik mijn zorgen, met als doel een betere toekomst, moet uiten.
Terug naar de basis
Misschien klinkt het ouderwets, maar ik vind: moeten we niet terug naar de basis? Terug naar een tijd waarin stress niet de boventoon voerde, waarin gezonde voeding normaal was, waarin bewegen vanzelfsprekend was. Dat hoeft niet nostalgisch te zijn; het is juist een oproep om weer te kijken naar wat écht belangrijk is. Want ondanks alle technologische snufjes in mijn vak blijft één ding onveranderd: een gezond lichaam en een gezonde geest zijn onmisbaar om goed te kunnen functioneren. En dat begint bij hoe we leven. Ik geloof dat we het verschil kunnen maken, maar dan moeten we wel samen verantwoordelijkheid nemen en zeker ook het goede voorbeeld geven aan de huidige jonge en de toekomstige generaties.
30 jaar in het vak: wat nu?
Na 30 jaar kan ik zeggen dat ik nog altijd met evenveel plezier en passie werk. Maar ik voel ook de urgentie. Niet alleen voor mijn vak, maar voor ons allemaal. We moeten terug naar de basis van een gezond leven. Het klinkt simpel, maar dat maakt het niet minder noodzakelijk. Dus, wat neem jij mee uit deze terugblik? Misschien de herinnering dat het nooit te laat is om je gezondheid de hoogste prioriteit te geven. Of misschien het besef dat kleine veranderingen, slapen, meer bewegen, gezonder eten, minder stressmomenten en voldoening hebben van je werk en vrije tijd, al een groot verschil maken.
Voor mij? Ik blijf vooruitkijken, leren, werken met mensen, samen lachen en huilen en ik ben dankbaar voor de herinneringen die ik met mijn dierbaren heb mogen maken en nog ga maken! En soms, heel soms, is het goed om terug te blikken. En die lessen mee te nemen naar morgen.
ZorgSame groet,
Patrick
