Blog Patrick: Twee boeken, één heldere boodschap en wat dat met fysiotherapie te maken heeft

Vooropgesteld: ik ben geen enorme boekenwurm.  Toch als een boek me pakt, dan moet het ook in één teug uit. Afgelopen maand gebeurde dat tot mijn eigen verbazing zelfs twee keer. Twee boeken, geschreven door totaal verschillende mensen, met een hele andere achtergrond en leeftijd, maar met een opvallend raakvlak in de kern: menselijkheid, verbinding en het niet te snel oordelen.

Ik heb het over Thuis van Ahmed Aboutaleb en Wat als we gewoon gaan van Merijn Ruis.

Twee uiteenlopende verhalen die elkaar raakten in menselijkheid en die ik meer dan de moeite waard vond om in deze blog te delen.

Aboutaleb neemt je in Thuis mee door zijn leven: van zijn jeugd in Marokko tot zijn weg als burgermeester van Rotterdam in Nederland. Armoede, leeftijden van verschil, dictatuur, een vader die werkte in een land dat hij nog niet kende, het zijn omstandigheden die maar weinig Nederlanders in hun eigen jeugd herkenden. Wat mij vooral trof, is hoe hij ondanks (of juist dankzij) alles een fundamentele boodschap meegeeft: “Heb respect voor de ander. Niet alleen voor degenen die op je lijken, maar juist ook voor degenen die anders zijn. En stel daarbij de directe vraag aan een ander: waar kan ik je mee helpen?”

En eerlijk… was dit boek maar iets eerder verschenen tijdens de verkiezingsperiode. Misschien hadden sommige politici het dan nog kunnen lezen en waren ze dan nét een beetje anders met elkaar omgegaan. Zoals mijn schoonmoeder van 87 de avond voor het stemmen de afgelopen campagne mooi samenvatte:

“Ze maken elkaar nog net niet af.” Echter dit boek is niet alleen voor politici. Het is voor iedereen die waarde hecht aan een prettige samenleving: in je werk, je sportteam, je buurt, of simpelweg in je omgang met een ander mens.

Merijn Ruis beslist samen met een vriend om een lang uitgestelde wens toch in vervulling te laten gaan: op de fiets naar Istanbul te rijden. Dit boek lijkt in niets op dat van Aboutaleb, en toch raken ze elkaar. Hij schrijft vanuit het idee dat wanneer we in onze samenleving écht met elkaar in gesprek gaan op de manier van nieuwsgierig, open, zonder oordeel, we veel verder kunnen komen dan we denken. Zijn pleidooi is simpel, maar krachtig: Negeer anders vooroordelen.

Ga. Maak contact. Ontmoet. Durf. Verbind en de wereld waarin je leeft gaat er dan heel anders uit zien. Het opent nieuwe inzichten voor jezelf en je kijk op andere mensen. Én mijn ervaring: dat is ook zo, alleen zul je zelf wel eerst de keuze* dienen te maken om die stap te zetten.

Waar Aboutaleb je meeneemt door een leven gevormd door omstandigheden, laat Ruis zien hoe je vanuit vrijheid en nieuwsgierigheid verbinding kunt maken. Maar door het gesprek aan te gaan zonder te oordelen krijg je het juiste inzicht over een ander.

En precies daar, in dat raakvlak, ontmoetten die twee boeken elkaar voor mij.

In onze fysiotherapiepraktijk zie ik het dagelijks terug:

hoe snel mensen over elkaar oordelen zonder dat ze het hele verhaal kennen.

Een cliënt met overgewicht?

Bij sommigen flitst nog steeds de gedachte: “Zal wel luiheid zijn.”

Iemand met een andere afkomst of taal?

Dan duikt al snel het idee op: “Ze begrijpen het toch niet.”

En net zoals door de boeken te lezen van Aboutaleb en Ruis, leer ik elke dag opnieuw:

De waarheid begint pas wanneer je het verhaal van iemand kent. In onze praktijk is aan het gezegde “Ieder huisje kent zijn kruisje” een belangrijke zin toegevoegd: “Maar ken je het kruisje van dat huisje?” Want als je dat kruisje kent dan kun je pas oordelen en een ander voorthelpen.

Ik oordeel liever niet maar soms lukt ook mij dat niet. Dit is niet omdat ik zo heilig ben, maar omdat ik in mijn werk keer op keer zie dat snelle conclusies lang niet altijd kloppen. Achter overgewicht zit vaak een leven lang vechten. Achter terugkerende klachten zit soms verlies, stress, of simpelweg een lijf dat al te lang op de reservebank heeft gedraaid. En achter iedere cliënt schuilt een mens. Een compleet verhaal.

De naam van onze praktijk, ZorgSaam, is niet toevallig gekozen. We geloven dat goede zorg begint met:

      •     luisteren voordat je iets invult

      •     vragen voordat je oordeelt

      •     kijken naar de mens voordat je kijkt naar de klacht

      •     en verbinding zoeken voordat je oplossingen aanbiedt.

Precies dat wat vond ik terug in beide boeken waarin de schrijvers dat aan hun lezers zo duidelijk maken.

Of je nu politicus bent, fysiotherapeut, collega, ambtenaar, buurman, teamgenoot of gewoon mens:

Vraag. Verbind. Luister. Zoek nieuwsgierigheid in plaats van al vooraf te oordelen. Niet alleen omdat het vriendelijker is, maar omdat het beter en leuker werkt.

Voor een mooiere, makkelijkere en sterkere samenleving, voor een team of een organisatie… en ja, in mijn vakgebied ook voor je behandeling in de praktijk.

Mocht je één van de boeken willen lezen, ik heb echt geen aandelen hoor, maar je hoeft echt geen boekenwurm te zijn. Wie weet pakken ze je, net zoals ze mij deden, en brengen ze je net dat beetje meer inzicht en verandering dat jou of een ander in het leven verder helpt.

*Trouwens ook een super interessant boek om jezelf in het leven verder op weg te helpen: De keuze van Edith Eva Eger….