Een jaar zonder Wilma, maar het wandelen gaat door

Jody had weinig met wandelen maar haar moeder weet haar te overtuigen om een keer mee te gaan. De wandeling van 10 kilometer blijkt een succes. Gedreven door fanatisme loopt ze sindsdien dagelijks haar ommetje die ze registreert in de ‘Ommetje app’ van de Hersenstichting. Ook wanneer Wilma ongeneeslijk ziek blijkt, blijft Jody volhouden. Wandelen maakt haar hoofd leeg. Op 20 augustus 2022 overlijdt Wilma na een kort ziekbed op 60 jarige leeftijd. Op de dag van haar uitvaart, loopt Jody haar zeshonderdste ommetje. Vandaag, precies een jaar later, halen we herinneringen op aan een bijzondere vrouw. Naast een fantastische moeder voor haar drie kinderen, wordt Wilma Scholten herinnerd als de ‘moeder’ van ZorgSaam. Al wandelend vanuit de Olde Blenkestraat vertelt Jody openhartig over de band met haar moeder en de rol die  wandelen speelt in haar leven. We lopen naar een plek die veel betekenis heeft gekregen.

Nog voordat we het wandelpad bij de Koemaste bereiken, strijkt er een witte vlinder neer in de berm. “Kijk, mama loopt met ons mee,” wijst Jody de vlinder na. “Witte vlinders staan volgens mijn moeder voor overledenen”. Ik zie ze regelmatig tijdens het wandelen, maar ook op andere manieren laat ze mij weten dat ze nog bij me is.” Wilma had naast een groot hart voor wandelen ook een ruime belangstelling voor spiritualiteit. “Handlezingen, tarotkaarten leggen en boeken lezen. Dit deelde ze met haar reiki vriendinnen”, vertelt Jody. Allemaal onderwerpen waar Jody zelf weinig mee heeft. Maar ze gelooft wél in de signalen die ze regelmatig krijgt van haar moeder. “Ik weet dat het niet voor iedereen geldt, maar het biedt mij troost en het geeft me rust.”

Besmet met het wandelvirus

Wandelen maakte een groot onderdeel uit van Wilma haar leven. Ze was één van de grondleggers en begeleider van de ZorgSaam wandelgroepen. Daarnaast was ze opgeleid tot Mindfull-Walk trainer. Toen ze haar dochter Jody vroeg om eens mee te gaan wandelen was Jody niet gelijk enthousiast. “Mijn eerste reactie hierop was wandelen? Oh nee, ik ga echt niet wandelen. Dit was in het voorjaar van 2020, in de tijd van Covid. We zaten in een lockdown en de voetbaltrainingen- en wedstrijden gingen voorlopig niet door. Om aan mijn beweging te komen, besloot ik toch maar eens mee te gaan. Het werd gelijk een wandeling van 10 kilometer. Na die keer ging ik vaker met mama mee en ik kreeg er gek genoeg plezier in,” legt Jody uit.

 “De één ploft na het eten op de bank. Ik ga naar buiten, loop een ommetje en maak mijn hoofd leeg. Ik vind wandelen heerlijk. Het buiten zijn, de natuur in!”

Gedreven door fanatisme

Rond die tijd lanceerde de Nederlandse Hersenstichting de ‘Ommetje App’. Iedere wandeling van minstens twintig minuten levert punten op. Gedreven door fanatisme zorgde dit ervoor dat Jody vaker en vooral ook verder wilde wandelen. “Mijn moeder was hier echt de beste in en er was voor niemand eer aan te behalen, want ze begon ’s ochtends al. Met de wandeling naar de praktijk in het Blokkenpark werd het eerste ommetje van de dag vastgelegd.” Terwijl ze dit vertelt pakt ze haar smartphone erbij om te laten zien dat ze vandaag haar 942e ommetje loopt. Dit doet ze trouw elke dag. “De één ploft na het eten op de bank. Ik ga naar buiten, loop een ommetje en maak mijn hoofd leeg. Ik vind wandelen heerlijk; het buiten zijn en de natuur in!”

De diagnose

Het is januari 2022 wanneer zowel Jody als Wilma Corona oplopen. Wilma blijft zich niet fit voelen. Hoe terughoudend ze was met het bezoeken van de huisarts, de flinke pijnscheuten in haar buik zijn reden genoeg voor haar om nu wel te gaan. De huisarts verwijst Wilma door voor een scan en slechts een paar dagen later, rond etenstijd, gaat de deurbel. “Doe het vuur maar uit. Het is de huisarts en die komt niet met goed nieuws, ik hoor het mama nog zeggen.” Wilma haar voorgevoel klopt. Er zit een gezwel op haar alvleesklier en meer onderzoeken volgen. De CT-scan op 10 maart geeft pijnlijk aan hoe ernstig de situatie is: een tumor op de alvleesklier en uitzaaiingen in de lever. “Toen moest mama voor het eerst huilen. Het was zo onwerkelijk allemaal en het voelde zo oneerlijk.” Een jaar eerder verloor Jody ook haar beste vriendin Lotte aan een ongeneeslijke ziekte. “Ik had nu zo graag mijn gevoel met haar willen delen en steun bij haar willen zoeken, maar dat kan natuurlijk niet.”

Samen een ommetje in de rolstoel

Opgesloten in haar lijf

Op 25 juni loopt Jody haar laatste fysieke wandeling met haar moeder, samen met haar zus en nichtje. Vanaf dat moment wandelde ze soms nog samen, maar dan wel met een rolstoel. “Het was een kwestie van grenzen verleggen, want zelf lopen lukte haar niet meer. Ik duwde de rolstoel en met haar benen gestrekt, duwde mama de hekjes op het wandelpad open.”
Het is begin augustus als Wilma, terwijl ze even ‘vakantie’ heeft van de kuren, wordt getroffen door een herseninfarct. Ze raakt hierdoor halfzijdig verlamd. “De laatste week van haar leven zat ze opgesloten in haar lijf. Ze kon zich enkel uiten door in je hand te knijpen. Dat was echt ontzettend verdrietig,” vertelt Jody geëmotioneerd. “Ik ben wel blij dat ik nog een paar keer met mama heb kunnen wandelen in haar rolstoel. Ik wilde ook graag nog een keer met haar de heide op, die bloeit zo mooi in de maand augustus. Door het infarct lukte dat helaas niet meer.”

“Dat ik al zoveel ommetjes heb gelopen vind ik mooi maar ook confronterend. Het aantal dagen dat ik mama moet missen wordt hiermee ook steeds groter.”

Definitieve afscheid

Slechts 8 dagen na het infarct overlijdt Wilma na liefdevolle verzorging in het Hospice in Hellendoorn. Op de dag van haar uitvaart loopt Jody na afloop van de dienst, samen met haar zus Cheryl, haar 600e ommetje. “Een mooi rond getal. Mama hield ook van ronde getallen en liep graag een extra lusje om de laatste meters te maken. Afsnijden van de route was niet bespreekbaar. Dat ik al zoveel ommetjes heb gelopen vind ik mooi maar ook confronterend. Het aantal dagen dat ik mama moet missen wordt hiermee ook steeds groter.”

Herinneringsbankje

Ter hoogte van het botenhuis achter de IJsfabriek nemen we pauze bij een bankje. Het bankje staat van het wandelpad af, op een schitterende plek en aan de waterkant. Het herinneringsbankje voor Wilma werd in oktober 2022 geschonken door Rob en Patrick van ZorgSaam. Jody gaat heel bewust helemaal links van het bankje zitten, de kant die Wilma volgens haar ook zou hebben gekozen. Het is een tijdje stil en we kijken uit over de Regge, die slingerend langs het wandelpad stroomt. “Mijn moeder had deze plek ook heel mooi gevonden.” We zitten net als we worden verrast door een korte, lokale regenbui. De bui trekt net zo snel weer voorbij. “Kijk, daar is ze weer!’, zegt Jody overtuigt en er verschijnt een glimlach op haar gezicht.

Zorgzaam en vol levenslust

“Sinds mama’s overlijden hoor ik van iedereen hoe warm, betrokken, positief en vol levenslust mama was. Zo herinner ik me haar ook. Ze was echt de beste moeder die ik me kan wensen, maar zo ziet iedereen haar moeder toch?”, zegt Jody meer overtuigend dan vragend. En ze had echt een speciale band met haar kleindochter, mijn nichtje. Ik vind het zo oneerlijk dat ze maar elf maanden van elkaar hebben kunnen genieten,” vertelt Jody. Er verschijnen tranen in haar ogen. “Veel mensen zeggen sorry bij het tonen van emoties, maar mama zei altijd dat het goed is om je emoties te laten zien. Ik ben soms echt heel verdrietig. Ik zet dan muziek op die herinneringen naar boven halen. De tranen laten stromen helpt me dan juist.”

Denken in oplossingen

Na een lange tijd niet op vakantie te zijn geweest, nam Jody het afgelopen jaar al twee keer deel aan een georganiseerde wandelvakantie. Zo liep ze kort geleden de Dutch Mountain trail, een wandelvakantie over de hoogste toppen van Limburg. En ze spreekt zo nu en dan af met de loopmaatjes van haar moeder om te gaan wandelen. Op de vraag of ze wel eens een ommetje overslaat reageert Jody hoofdschuddend. “Ik ben echt te fanatiek om de reeks te verbreken. Ik heb wel eens migraine maar ook dan ga ik lopen. Dan loop ik geen 10 kilometer maar een ommetje van 20 minuten. En zoals m’n moeder altijd zei: er is geen slecht weer om te wandelen, alleen slechte kleding. Dus een paraplu mee als het regent of een regenjas aantrekken.

“Je moet écht van de kleine dingen genieten Heel cliché, maar zó waar. En zoals mama zei: volg je hart, want dat klopt”. Echt dit. Doén!”

Optimisme is haar kracht

Net als haar moeder denkt Jody altijd in oplossingen. En wat nou als ze haar been breekt? “Daar denk ik serieus wel eens over na. Dan moet hier elke dag iemand komen om mij in de rolstoel te duwen, want dat ommetje moet gelopen worden. Dat ik positief blijf komt ook zeker door de ervaringen die ik heb gehad met het verlies van eerst Lotte en daarna mama. Hoe hard het ook is om het op deze manier te leren: je moet écht van de kleine dingen genieten. Dat de zon schijnt, dat het regent, gezellig op de bank tv kijken. Heel cliché, maar echt zó waar. En zoals mama zei: volg je hart, want dat klopt”. Echt dit. Doén.”

Geschreven door Amber de Jong